آیا مصرف ویتامین به درمان افسردگی کمک می کند؟

آیا مصرف ویتامین به درمان افسردگی کمک می‌کند؟

احتمال دارد

کمبود بعضی از ویتامین‌ها و مواد معدنی در بدن انسان می‌تواند باعث نشانه‌های افسردگی در فرد شود.

بنابراین چنانچه افسردگی به علت کمبود ویتامین باشد، خوردن مکمل‌های غذایی حتماً به شخص کمک خواهد کرد.

شخص باید قبل از مصرف داروهای ضدافسردگی، مدتی از مکمل‌های غذایی به مقدار کافی استفاده کند و اثرات آن را ببیند.

در زیر با برخی از ویتامین‌ها و ارتباط آنها با افسردگی آشنا می‌شویم.

ویتامین ب- کمپلکس

ویتامین‌های ب-کمپلکس برای سلامت هیجانی و ذهنی، نقش اساسی دارند.

این ویتامین‌ها در بدن ما ذخیره نمی‌شوند. بنابراین باید روزانه در رژیم غذایی ما گنجانده شوند.

ویتامین‌های ب توسط الکل، شکر، نیکوتین و کافئین از بین می‌رود.

در نتیجه، تعجبی ندارد اگر بسیاری از مردم دچار کمبود این نوع ویتامین باشند.

یافته‌های جدید درباره ارتباط ویتامین‌های ب- کمپلکس و افسردگی به قرار زیر است:

ویتامین ب-1 (تیامین)

مغز انسان از این ویتامین برای کمک به تبدیل قندخون به سوخت و عامل محرّک استفاده می‌کند و بدون آن، مغز به سرعت بی انرژی می‌ماند.

این امر می‌تواند به خستگی، افسردگی، تندخوئی، زودرنجی، اضطراب و حتی خودکشی بیانجامد.

کمبود ویتامین ب-1، می‌تواند باعث مشکلات حافظه، کم‌اشتهایی، بیخوابی و اختلالات گوارشی گردد.

مصرف کربوهیدراتهای تصفیه شده، مثل شکر، نیاز ویتامین ب-1 بدن را تامین می‌کند.

ویتامین ب-3 (نیاسین)

سرانجام کشف شد که بیماری پلاگر ( pellagra ) که روان‌پریشی و زوال عقل از جمله نشانه‌های آن است، به دلیل کمبود نیاسین بروز می‌کند.

هم اکنون بسیاری از محصولات غذایی حاوی نیاسین هستند و بیماری پلاگر تقریباً ریشه کن شده است.

کمبود ویتامین ب-3 می‌تواند باعث بیقراری، اضطراب و نیز کند ذهنی و کم تحرکی گردد.

ویتامین ب-5 (اسیدپانتوتنیک)

نشانه‌های کمبود این ویتامین عبارتند از:

خستگی، اضطراب مزمن وافسردگی.

ویتامین ب-5 برای ایجاد هورمونها و استفاده از اسیدهای آمینه و استیل کولین ( acetylcholine ) برای بالانس شیمیایی مغز که از انواع خاصی از افسردگی جلوگیری می‌کنند، مورد نیاز است.

ویتامین ب-6 (پیریدوکسین)

این ویتامین به پردازش اسیدهای آمینه که عناصر سازنده تمام پروتئین‌ها و برخی از هورمونها هستند، کمک می‌کند.

این ویتامین همچنین برای تولید سروتونین، ملاتونین و دوپامین مورد نیاز است.

کمبود ویتامین ب-6 که البته بسیار نادر است، باعث آسیب رساندن به سیستم ایمنی بدن، ضایعات پوستی و آشفتگی ذهنی می‌گردد.

کمبود این ویتامین گاهی در افراد الکلی، بیمارانی که دارای نارسائی کبدی هستند، و خانمهایی که از قرص‌های ضدبارداری استفاده می کنند، بروز می‌کند.

بسیاری از متخصصان تغذیه عقیده دارند که اغلب رژیم‌های غذایی، به مقدار بهینه و کافی این ویتامین را تامین نمی‌کنند.

ویتامین ب-12

به دلیل اهمیت خاص ویتامین ب-12 در تشکیل گلبولهای قرمز خون، کمبود آن به مشکلاتی در اکسیژن رسانی که به کم‌خونی خطرناک موسوم است، منجر می‌شود.

این اختلالات می‌تواند باعث تغییر حالت مداوم، پارانویا (بدگمانی)، تحریک‌پذیری، گیجی، زوال عقل، توهّم زدگی یا شیدایی و سرانجام به دنبال آن کم اشتهایی، سرگیجه، ضعف، نفس تنگی، تپش قلب، اسهال و احساس سوزش در اندامهای انتهایی مثل دست و پا گردد.

کمبود این ویتامین پس از یک دوره طولانی بروز می کند، زیرا در کبد انسان برای سه تا پنج سال ذخیره آن موجود است.

هنگامی که کمبود ویتامین ب-12 در فردی دیده می شود، معمولاً به خاطر کمبود آنزیمی است که باعث جذب آن در روده می‌گردد.

به همین دلیل با بالا رفتن سن از مقدار این آنزیم کاسته شده و افراد مسن بیشتر در معرض کمبود ویتامین ب-12 قرار می گیرند.

اسیدفولیک

این ویتامین برای ترکیب DNA بسیار مورد نیاز است.

رژیم غذایی نامناسب و عوامل دیگری مانند بیماری، الکلیسم و نیز مصرف داروهای مختلفی چون آسپرین، قرص‌های ضدبارداری، باربیتورات‌ها و داروهای ضد تشنج، در کمبود اسیدفولیک دخالت مستقیم دارند.

مصرف این ویتامین مخصوصاً برای خانم‌های باردار توصیه می‌گردد.

ویتامین ث

کمبود ویتامین ث مستقیماً باعث افسردگی می‌شود.

استفاده از مکملهای غذایی که حاوی ویتامین ث است،خصوصاً پس از اعمال جراحی و بیماری‌های التهابی، بسیار اهمیت دارد.

اضطراب، بارداری و شیردهی نیز نیاز بدن به ویتامین ث را افزایش می‌دهند.

لازم به تذکر است که مصرف آسپرین، تتراسیکلین و قرص‌های ضدبارداری، ذخیره ویتامین ث بدن را به انتها می‌رساند.

مواد معدنی

کمبود برخی از مواد معدنی نیز می‌تواند باعث افسردگی گردد.

منیزیم

کمبود منیزیم باعث بروز نشانه‌های افسردگی و همچنین گیجی، بیقراری، اضطراب، توهّم و انواع مشکلات جسمی می‌گردد.

اغلب رژیم‌های غذایی شامل منیزیم به مقدار کافی نیستند و استرس نیز به شدّت، مقدار منیزیم موجود بدن را کاهش می‌دهد.

کلسیم

کمبود کلسیم بر روی سیستم مرکزی اعصاب تاثیر می‌گذارد.

سطح پائین کلسیم باعث ناآرامی، دلهره، تندخوئی، زودرنجی و بی‌حسّی می‌شود.

روی

کمبود روی در بدن به بی‌ حسی، بی‌اشتهایی، سستی و خواب آلودگی منجر می‌شود.

با پائین آمدن سطح روی در بدن، ممکن است میزان مس بدن به سطح سمّی افزایش یابد و باعث پارانویا (بدگمانی) و ترس و وحشت گردد.

آهن

افسردگی غالباً نشانه‌ای از کمبود آهن مزمن است.

از دیگر نشانه‌های کمبود آهن می‌توان به ضعف عمومی، سستی و بی‌حالی، خستگی، کم‌اشتهایی و سردرد اشاره کرد.

منگنز

این فلز برای جذب ویتامین‌های ب-کمپلکس و ویتامین ث مورد نیاز است.

منگنز همچنین در تشکیل اسیدهای آمینه نقش داشته و به همین دلیل، کمبود آن می‌تواند به کاهش سطح ناقل‌های عصبی و در نتیجه افسردگی منجر گردد.

این فلز به تثبیت قندخون و جلوگیری از تغییر حالت‌های مداوم نیز کمک می‌کند.

پتاسیم

کمبود پتاسیم معمولاً به افسردگی، گریه، ضعف و خستگی منجر می‌شود.

منبع = روانیار

برچسب‌ها: Vitamines