تنهایی

تنهایی

نیکلاس اپلی، استادیار در علوم رفتاری، از دانشگاه شیکاگو می گوید:

تولید مثل ، تنها روش برای گریز از تنهایی نیست، انسان زمانی که تنها شود برای خود شخصیت های واهی می سازد

وی می افزاید: وقتی که اشخاص می بینند از محیط اطراف خود دور افتاده اند، حیوانات خانگی ، ادوات و یا خدا را به صورت انسان می نگرند.

در آزمایشات انجام شده بوسیله او مشاهده می شود، هر چه انسان تنهاتر باشد به باورهای فوق طبیعه مانند خدا، روح و فرشتگان اعتقاد بیشتری پیدا می کند.

معمولا اشخاص تنها که دارای حیوانات خانگی هستند، صفت هایی مانند با ملاحظه ، دلسوز و غیره را به حیوانات خود نسبت می دهند، و این اثرات مختص تنهایی است، و نه ترس. زیرا آنان از تنهایی نمی ترسند ولی رنج می برند.

نتیجه گیری دکتر اپلی از آزمایشات خود به شرح ذیل است:

تنهایی تجربه دردناکی است که بسیار کشنده است.

در حقیقت تنهایی ریسک ابتلا به بیماری های مختلف و مرگ و میر را زیاد می سازد ، خطرات آن حتی از سیگار کشیدن نیز بیشتر است.

بنابراین باید مونس و همدمی پیدا نمود.

در همین حال، شخصیت انسانی دادن به خداوند و حیوانات خانگی نیز می تواند جای روابط انسانی را بگیرد.

در صورتی که چنین کاری با ادوات مصنوعی (مانند رباط ها) نتیجه ایی در بر ندارد (بت پرستی جای خدا پرستی را نمی گیرد، رضا).

او اضافه می کند:

روابط با غیر انسان می تواند بسیار توانمند باشد، زیرا مغز انسان راجع به چنین روابطی، حساسیت از خود نشان نمی دهد.

اگر بتوان بیشتر ویژگی های انسانی را به حیوانات خانگی خود و یا خدا و فرشتگان نسبت داد، می توان بر تنهایی خود بهتر فائق آمد.

حال آن روی سکه

آن روی سکه این تحقیقات، از دست دادن صفات انسانی است، بدین معنی که دیگران را بصورت انسان نمی بینیم.

مردمانی که از روابط قوی اجتماعی لذت می برند،و در گروه خاصی هستند، نمی توانند با اشخاصی که با آنان در آن گروه نیستند، روابط انسانی برقرار کنند.

مثال کلاسیک اینگونه رفتار ها در زمان جنگ بیشتر و بهتر دیده می شود:

مانند ناسیونالیست ها، فرقه گراها و غیره.

در این صورت، کشتن دیگر انسان ها نه تنها جرم محسوب نمی گردد بلکه به اشخاص لقب قهرمان داده و آنان به خود برای چنین کاری افتخار می کنند.

هرچه این فرقه گرایی قوی تر باشد غیر انسانی دیدن مخالفان نیز بیشتر می شود.

برچسب‌ها: News